راه بپيمود . على چون رسول خداى را نگريست از دابه « 1 » خود به زير آمد . پيغمبر نيز فرود شد و پيشانى على را ببوسيد و غبار از چهرهء مباركش بسترد و بگريست و فرمود : الحمد للّه يا علىّ الّذى شدّ بك ازرى و قوى بك ظهرى . يا علىّ انّنى سالت اللّه فيك كما سال اخى موسى بن عمران صلوات اللّه و سلامه عليه ان يشرك هارون فى امره و قد سألت ربّى ان يشدّ بك ازرى . پس روى با اصحاب كرد و فرمود : مرا ملامت در حبّ على نكنيد كه خداى مرا در حبّ او مأمور فرموده . پس فرمود : يا علىّ من احبّك فقد احبّنى و من احبّنى فقد احبّ اللّه و من احبّ اللّه فقد احبّه اللّه و حقيق على اللّه ان يسكن حبيبه الجنّة يا علىّ من ابغضك فقد ابغضنى و من ابغضنى فقد ابغض اللّه و من ابغض اللّه ابغضه و لعنه و كان حقيق على اللّه ان يقفه يوم القيمة موقف البغضاء و لا يقبل منه صرفا و لا عدلا پس غنايم و اسيران چندان بود كه از فتح خيبر به دست كردند . گويند : رافع بن رافع در غزوهء ذات السّلاسل حاضر بود ، ابو بكر را در آن سفر گليمى بود كه چون بنشستى فراش كردى و چون برخاستى برگرفتى . مردم يمن اين ديده بودند او را شناخته داشتند . چون كار خلافت بر ابو بكر استقرار يافت سر به بيعت وى در نياوردند و گفتند : نحن نبايع ذا العباءة ؟ ! و هم گفته‌اند كه : مردم يمن در حق ابا بكر چنين سخن كردند : نحن لا نطيع ابا الفصيل و حسّان بن ثابت اين شعر انشاد كرد : ما البكر الّا كالفصيل و قد نرى * انّ الفصيل عليه ليس بعار انّا و ما حجّ الحجيج لبيته * ركبان مكّة مشعر الانصار نفرى جماجمكم بكلّ مهنّد * ضرب القدار مبادى الاسيار « 2 » حتّى تكنّوه بفحل هنيدة * يحمى الطّريدة « 3 » بازل « 4 » هدّار « 5 » بالجمله در عرض راه رافع با ابو بكر گفت : مرا نصيحتى فرماى . ابو بكر او را

--> ( 1 ) . دابة : چارپا ، مركوب ( 2 ) . ديوان حسان بن ثابت : مبادى الايسار ( ص 126 ) . سپهر گويد : مراد از مبادى الاسيار : گردنهاست ، چه عادت عرب بوده كه بند شمشير از گردن حمايل مىنمودند ، پس مبدى سرگردان است . ( 3 ) . همان : يحمى الطّروقة . ( 4 ) . بازل : شترى كه دندان نه سالگى بر آورد ( س ) . ( 5 ) . هدير : بانگ و بانگ كردن ( س ) .